Deze vraag krijg ik echt super vaak!
Het is dan ook een super belangrijke, ik begrijp heel goed dat je wil weten wat de drijfveer is van de persoon die misschien jouw herinneringen zal vastleggen.

Het antwoord daarop is nogal persoonlijk. Het komt eigenlijk uit het donkerste, moeilijkste deel van mijn leven: het overlijden van mijn papa.

Mijn papa en ik

Ik ben altijd al een papaskindje geweest. Wij waren twee handen op één buik. We begrepen elkaar en konden alles aan de ander vertellen. Hij was mijn rots in de branding en als ik eerlijk ben, was ik een van de weinige personen waar ook hij zijn hart bij luchtte.
Het was niet allemaal rozegeur en maneschijn hoor, we hebben ook serieus ruzie gemaakt. Mijn papa was niet de gemakkelijkste persoon. Hij had een hele duidelijke kijk op de wereld, die vaak lijnrecht tegenover de mijne stond. Ik wil de wereld beter maken, papa was ervan overtuigd dat die al om zeep was.

Hij deed dan ook niets liever dan me op m’n paard zetten en die discussies ophalen tijdens onze zondagse etentjes thuis. Maar we zien elkaar graag en hoe vaak we ook in verhitte discussies terecht kwamen, het belette ons niet om de volgende week gewoon hetzelfde te doen.

Mijn papa was een man waar ik naar opkeek. Hij deed waar hij zin in had. Zelf verloor hij zijn vader veel te vroeg en hij was er altijd van overtuigd geweest dat hij ook niet lang zou leven. Hij zou alles eruit halen. We lachten er vaak mee als hij zijn camera boven haalde om het moment nog eens vast te leggen. Wat ben ik blij dat hij dat zo vaak deed (inclusief zijn selfies).

Toen mijn papa 55 werd (de leeftijd die zijn vader bereikte) is er iets in hem geknakt. Ik kon het aan hem zien dat hij het moeilijk had. Hij had schrik, schrik dat hij het einde van dat jaar niet zou halen. Ik bleef hem maar zeggen dat ‘onkruid niet vergaat’ en de geboorte van Josse, zijn eerste kleinkind, deed hem duidelijk deugd.

En toch…

Ik herinner me de zaterdagnacht nog goed waarop mama me opbelde. Papa had een hartinfarct gehad en lag op intensieve, we mochten hem gaan bezoeken als we wilden. Als je om 4u op bezoek mag naar het ziekenhuis, dan weet je dat het ernstig is. Samen met mijn zus en mama ging ik op weg.

Ik herkende hem niet aan al die machines, met draden en buisjes. Mijn stoere papa zag er plots zo ‘stil’ uit. Iets wat helemaal niet bij hem past. Mijn papa is luid en aanwezig en het deed heel veel pijn om hem zo te zien. Maar de dokters zouden alles doen om er hem weer bovenop te krijgen. Later die dag bleek uit onderzoeken dat er met zijn hart niks mis was. Het was geen hartinfarct geweest. Ze zouden onderzoeken wat het dan wel was.

Na het onderzoek kwam een dokter langs die ons meevroeg naar een kamertje. Jarenlang Grey’s Anatomy kijken, vertelde me dat dit geen goed teken was. Ik was voorbereid op het ergste. Mijn mama en zus geloofden er nog rotsvast in, maar mijn wereld stortte al in met elke stap die ik dichter bij dat kamertje zette.

Het verdict kwam: een hersenbloeding door een aneurysma. Ik had gelijk: mijn papa zou nooit meer terugkomen. Alles gebeurde toen in een waas. Ik zag mijn mama, zus, man en schoonbroer instorten. Dat kon ik dus niet meer doen. Ik vroeg naar de mogelijkheden en volgende stappen. Ik belde familie op en ging toen bij mijn papa zitten. Wij moesten de beslissing nemen. We kenden papa goed genoeg om te weten dat hij niet als kasplantje wou leven. Machine per machine werd afgelegd. Telkens krabbelde dat sterke lijf van hem weer verder. Even ging alles echt achteruit en dan plots alles weer stabiel. Tot het laatste deeltje: de beademing.

Automatische piloot

Het leek alsof de wereld stopte met draaien. Alsof alles stil stond en toch gebeurde er vanalles. Er moesten beslissingen genomen worden voor zijn begrafenis, mensen werden op de hoogte gebracht, tekstjes geschreven, emotionele bezoeken, sleepovers bij mama. Ik las zelfs voor op zijn begrafenis, iets wat ik nu niet meer zou kunnen doen. Ik leefde op automatische piloot. En het enige wat ik kon bedenken was dat ik meer wilde. Ik wilde meer tijd, ik wilde meer herinneringen.

Even ging het met mij heel slecht, ik kon een wereld zonder mijn papa niet aan. Ik werd verteerd door schuldgevoel want ik zou die zaterdag normaal nog op bezoek gaan naar hem en had dat niet gedaan. De vraag ‘Waarom niet?’ blijft me tot op vandaag achtervolgen.
Het ergste gevoel was, dat die ene persoon die mij door dit alles heen zou kunnen halen, net de persoon was die er nu niet was. Ik had een gebroken hart, kon niet ademhalen. Alles gebeurde zo oppervlakkig.

2 maanden later was ik zwanger van mijn dochter. Ik moest weer door. Maar na haar geboorte, was er weer dat zwarte gat. Ik miste mijn papa nog meer dan voorheen. Gelukkig was er dan mijn man die me aanmoedigde om iets te gaan doen. Maakte niet uit wat, maar gewoon iets waar ik plezier aan beleefde. Ik volgde een basiscursus fotografie. Vanuit het idee dat ik dan tenminste mooie herinneringen kon vastleggen.

En dan nu…

Zo ben ik dus beland waar ik nu sta. Daarom werd ik fotograaf: omdat de nood aan herinneringen voor mij zo groot was. Omdat ik goed besef dat dat soms het enige is wat overblijft.

Ik mis mijn papa nog elke dag en praat nog elke dag tegen hem. Vol hoop dat hij trots is op zijn gezin en dochters, denk ik dat we verder staan dan hij ooit had gedacht! Toch wou ik dat ik hem gewoon nog eens kon vertellen wat er gebeurde, dat hij zijn mening over bepaalde zaken kon geven. En nog eens een papaknuffel, zo eentje waar je helemaal in kan kruipen.

Als je tot hier hebt gelezen, chapeau! Een emotioneel verhaal achter een verschrikkelijk moment dat leidde tot fotografie. Deze keer mag je mee genieten van mijn herinneringen…

Please follow and like us:
%d bloggers liken dit: